خلوتی با وفایی مهابادی
شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای خم زلف سیاه تو جنابش مستطابدر اقالیم دل و جان خسرو مالک رقاب
۲
دارم امید وصال رویت اندر هجر زلفشب نشانی بخشد آری از طلوع آفتاب
۳
گریم از عکس رخت کافتادهٔ چشم توامچون کند بیمارم و بر خویش افشانم گلاب
۴
من ز رویت ناامید و زلف شاد، آخر که گفت؟مؤمن اندر دوزخ و کافر به جنت کامیاب؟
صفحهٔ ۱ از ۲