خلوتی با وفایی شوشتری
شمارهٔ ۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناظران رخت ای ماه مقیم حرمندخادمان حرمت جمله ملایک خدمند
۲
عَلَم حُسن بر افراز و برافروز جهانتا بدانند که شیران همه شیر علمند
۳
سایهٔ سرو قدت گر، به چمن باز افتدسروهای چمن از بار خجالت بچمند
۴
زاهدا، در گذر از جنّت و فردوس و نعیمکه جز او هرچه به خاطر گذرانی صنمند
صفحهٔ ۱ از ۲