خلوتی با سوزنی سمرقندی
شمارهٔ ۱۴۲ - در مدح نصرة الدین حسن
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ایا گرفته سر زلف تو هزار شکنمیان هر شکنی در دلی گرفته وطن
۲
دل مرا وطن اندر میان زلف تواستبر آنصف که ترا جان و دل من
۳
تو در میان دل و دل میان زلف تو درکراش خود مخوه و زلف خود بشانه مزن
۴
که گر دلم بسر شانه تو خسته شودببایدی که مرا نیز خسته گردد تن
صفحهٔ ۱ از ۸