خلوتی با سوزنی سمرقندی
شمارهٔ ۳۱ - مرا عشقت بنامیزد بدان سان پرورید ای جان
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو زآب روی تو ریش چو آتش بردمید ای جانبه خاک پای تو کان باد بوقم آرمید ای جان
۲
ز رویم روی را درکش نهان کن ریش زیر کشچو بتوان ریش خود خوش خوش بدو مشتی کشید ای جان
۳
فروغ آتش ریشت چنان شعله زند گه گهکه پندارم به دوزخ بر نخواهی بر نوید ای جان
۴
یخ پرورده شد عشقت به سردی زآتش ریشتترا آتش فروزان شد مرا یخ پرورید ای جان
صفحهٔ ۱ از ۵