خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بی پر و بالی درین گلشن هوس باشد مراهمچو مرغ بیضه عریانی قفس باشد مرا
۲
تشنه ام از سادگی می جویم امداد از حیاتالتماس از همدم کوته نفس باشد مرا
۳
کاروان را گوش از غفلت به آواز دراستکوس رحلت بانگ پرواز مگس باشد مرا
۴
مرغ شاخ شعله ای ای برق بر من رحم کنقوت پرواز بال از خار و خس باشد مرا
صفحهٔ ۱ از ۴