خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۱۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شمع بزمم از تماشای تو شاخ گل شودمردمک در دیده پروانه ام بلبل شود
۲
در چمن هر گه بشویی زلف عنبربوی خویشبید مجنون در لب جود دسته سنبل شود
۳
در جهان از همت پیران به جو راه نجاتقامت خم گشته بر دریای آتش پل شود
۴
تیره بختان را نباشد از پریشانی گزیردود هم گرد سر بر گرد دو کاکل شود
صفحهٔ ۱ از ۲