خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۳۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سبزه خط بخشد از لعل لب او جان به ابرمی دهد این خضر آب از چشمه حیوان به ابر
۲
کشت ما بی حاصلان از تشنگی لب خشک ماندگوشه چشمی نما ای دیده گریان به ابر
۳
جود ذاتی بس که از اهل مروت برده اندمی ستاند گردم آبی دهد عمان به ابر
۴
کشت زار عالم از چشم تر ما خرم استدر زمان ما ندارد حاجتی دهقان به ابر
صفحهٔ ۱ از ۲