خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۴۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای سرمه صید کشته چشم سیاه توباشد کمند گردن آهو نگاه تو
۲
سیلی زند خرام تو موج سراب راصیاد را فریب دهد جلوه گاه تو
۳
از دست برد شبنم آفت منزه استچون برگ غنچه دامن عصمت پناه تو
۴
عمریست همچو چشم گدا کوچه باغهاایستاده اند منتظر گرد راه تو
صفحهٔ ۱ از ۲