خلوتی با وحشی بافقی
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۰ - در ستایش میرمیران
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای برسر سپهر برین برده ترکتازخورشید بر سمند بلند تو طبل باز
۲
دادند بهر لعل زر نقره خنگ تودر کورهٔ سپهر زر مهر را گداز
۳
دولت بود متابع بخت جوان تومحمود را گزیر کجا باشد از ایاز
۴
کوته شود فسانه دور و دراز خصمدر عرصه‌ای که تیغ تو گردد زبان دراز
صفحهٔ ۱ از ۵