خلوتی با میلی
شمارهٔ ۲۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز نومیدی وعده افسرده بودمگر امشب نمی‌آمدی مرده بودم
۲
به مردم اگر شکوه‌ای کردم از تومیاور به رویم که آزرده بودم
۳
چو تنها رسیدی، خجل گشتم از توکه همراه غیرت گمان برده بودم
۴
ازان سرگران از رقیبان گذشتمکه در بزم او ساغری خورده بودم
صفحهٔ ۱ از ۲