خلوتی با میلی
شمارهٔ ۲۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از آستان او گله آلود می‌رومبا آنکه دیر آمده‌ام، زود می‌روم
۲
از بس که زهر خنده‌ام آید به بخت خویشترسم گمان برند که خشنود می‌روم
۳
گویا شهید خنده یارم که از جهانبا صد هزار زخم نمکسود می‌روم
۴
وصل دو روزه آنقدرم بر زمین کشیدکز بخت خوشدلم که چنین زود می‌روم
صفحهٔ ۱ از ۲