خلوتی با میلی
شمارهٔ ۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل و دیده را نباشد، چه نهان چه آشکارهنه تحمل صبوری، نه تهوّر نظاره
۲
ز تو بس که ناامیدم، به گمان خود نیفتماگرم به جانب خود طلبی به صد اشاره
۳
بروید چاره‌جویان، پی کار خود، که دیگربه رمیده آهوی جان، نرسد کمند چاره
۴
ز کجاست بخت آنم، که به مجمع رقیبانچو مرا ز دور بیند، کند از میان کناره
صفحهٔ ۱ از ۲