خلوتی با عمان سامانی

شمارهٔ ۱

رباعیات

❧

هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت

❧

❦

آتشی دوش ز رخساره برافروخته بوددیده گر آب نمی ریخت مرا سوخته بود

گفت «عمان » ز چه رو دم نزنی ز آتش عشقگفتم آن کس که دلم سوخت لبم دوخته بود

صفحهٔ ۱ از ۱

در حال بازیابی جای مطالعه…متن شعر در گنجور