خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۱۰
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز گلها، سروها را دورمنشان ای چمن پرورکه دایم شیشه ها را جا بود نزدیک ساغرها
۲
ز مروارید شبنم، تاکهای سبز پیراهنکنند آرایش دخترچه های خود چو مادرها
۳
چو آن سرو سهی قامت به سیر کوچه باغ آیددرختان را به انداز سلامش خم شود سرها
۴
ز نقش پای موری، قاصدم در چاه می افتدز چاه خود چه سان آیند بر بامم کبوترها
صفحهٔ ۱ از ۲