خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۲۹
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شکوه دانه و دام از نفس انداخت مراشور بیهوده ز چشم قفس انداخت مرا
۲
منم آن شعله ناقص که پی کسب کمالآتش افروز به دامان خس انداخت مرا
۳
عاقبت شورش بیجای سیه مستی عشقهمچو زنجیر به چنگ عسس انداخت مرا
۴
هست حق با من اگر شکوه ز صیاد کنمزان که ناحق به طلسم قفس انداخت مرا
صفحهٔ ۱ از ۱