خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۱۰۵
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن مرغ بینواییم، کز آشیانه ماصد کوچه باغ راه است، تا آب و دانه ما
۲
ما شعله ایم، لیکن پیش کسان ز تمکینساکن چو آتش می، باشد زبانه ما
۳
با آنکه هر فسانه، خواب آورد به دیدهاز دیده می برد خواب، دایم فسانه ما
۴
ابنای جنس ما را، چون مهره های شطرنجاز بهر جنگ آرد، دوران به خانه ما
صفحهٔ ۱ از ۱