خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۱۱۳
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا جان فدا نمایم، بر زخمه های مطربسر می نهم چو غیچک، در پیش پای مطرب
۲
دف را چو گرم سازد، آرم ز سوز گریهبر روی دست مژگان، آتش برای مطرب
۳
گل از مقام صوتش، می تافت گوش رغبتبلبل اگر نمی داشت، طرز نوای مطرب
۴
شهر پیاله نوشی، همچون حصار نغمهبی کوچه نشاط است،گر نیست جای مطرب
صفحهٔ ۱ از ۲