خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۱۲۵
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر یاد رخش چون رود از دیده من آبصد باغ توان داد به یک چشم زدن آب
۲
آب از مژه رو کرد به من، آه چه سازمگر وانشود همچو حباب از سر من آب
۳
با آن رخ شاداب به گلشن چو درآییاز سایه روی تو خورد سرو و سمن آب
۴
زاهد نشود قابل پابوس خم میچون شیشه، گر از باده کشد دست و دهن آب
صفحهٔ ۱ از ۲