خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۱۹۱
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر گوش زد نسیمم، صوتی که نیشکر داشتآواز پای آن گل، شیرینی دگر داشت
۲
دیشب که آن سهی قد، آرایش چمن بودگل را ز شرم رویش، بلبل به زیر پر داشت
۳
نتوان شمردن از خود، فرزند ناخلف رادر عالم حقیقت، یعقوب یک پسر داشت
۴
تاثیر باد نخوت، کر می کند غنی راگوش صدف گران بود، تا دامنش گهر داشت
صفحهٔ ۱ از ۲