خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۲۱۱
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم ز قید پریدن همیشه آزاد استدو بال بر تن من، چون دو دست صیاد است
۲
شود ز سایه تصویر، با زمین یکسانعمارت دل ما بس که سست بنیاد است
۳
کسی نماند که از جور آسمان نگریستبه آدم آنچه رسیده ست، وقف اولاد است
صفحهٔ ۱ از ۱