خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۲۹۷
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صد جامه پوشد از شرم، سرو خجسته قامتجایی که آن سهی قد، از پیرهن برآید
۲
میدان شناس داغم، مردآزمای شورشاز عهده دل من، کی سوختن برآید؟
۳
نیش وطن دلم را نوش است در غریبیگل قدر خار داند، چون از چمن برآید
۴
زین گونه ام که غربت دامن گرفته، ترسمکز آتش فراقم، دود از وطن برآید
صفحهٔ ۱ از ۱