خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۳۰۰
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو خیزد گردباد از خاک ما در دشت محرومیبه رنگ ابر نیسان، گریه اش در آستین باشد
۲
مگو طغرا چه سان باشم چنین، کاول چنان بودمکه اوضاع جهان، گاهی چنان، گاهی چنین باشد
صفحهٔ ۱ از ۱