خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۳۶۹
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشم مرا به شوق رخت خواب می برددام از پی گرفتن مهتاب می برد
۲
کو صبر تا به خواب ببینم رخ تراصد خواب را ز گریه من آب می برد
۳
دست از قدح مدار چو اندوهگین شدیاین گرد را نسیم می ناب می برد
۴
مشکل گشا به ملت ما، دست مطرب استکز دل گره به ناخن مضراب می برد
صفحهٔ ۱ از ۱