خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۳۷۲
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به امیدی که چو طفل نگهم بازآییتا دم صبح، در خانه چشمم وا بود
۲
طرفه راهی ست ره مرگ که با اینهمه خوفهرکه دیدیم، درو بی خبر و تنها بود
صفحهٔ ۱ از ۱