خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۳۹۵
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در بزمگاه وصل چو نوبت به ما رسدمینا جدا، پیاله جدا، می جدا رسد
۲
گل سر به نازبالش بلبل نمی نهددر گلشنی که پای نسیم حیا رسد
۳
چون طفل غنچه، از گل کم قسمتی مراتا پیرهن ز کف نرود، کی قبا رسد
صفحهٔ ۱ از ۱