خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۴۷۶
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در کف امید ما شد ساغر سرشار خشکشد گلوی شیشه ما چون لب بیمار خشک
۲
صحبت تردامن و زاهد نمی چسبد به همگل نمی گیرد به خود، هرگه بود دیوار خشک
صفحهٔ ۱ از ۱