خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۵۰۱
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نهان شد صافی ام ز آمیزش ناصاف این مجلسبه چشم میکشان صهبای دردآلود را مانم
۲
نهد پا بر بساط مشربم ترسا وگر مومنتفاوت نیست پیشم، درگه معبود را مانم
۳
ز جور آسمان، گفتار و کردارم دگرگون شدبه احمد پیروم، لیک امت محمود را مانم
۴
ز عصیان می گریزم وز عبادت می کشم تاواننه دنیایی، نه دینی، زاهد مردود را مانم
صفحهٔ ۱ از ۲