خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۵۶۳
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غم و اندوه که پیمانه ده داغ دلندنگذارند که در میکده تنها باشم
۲
من و ابر مژه، کز بارش نیسانی اوهر کجا پای نهم، بر لب دریا باشم
۳
همچو کهسار، به زورم نتوان بود به شهرموسم لاله چو در دامن صحرا باشم
صفحهٔ ۱ از ۱