خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۵۹۳
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باشد اگر امید اثر با گریستنکی دل کشد به خنده، بود تا گریستن
۲
ای شمع،این قدر به تو لذت نمی رسدسوز و گداز از تو و از ما گریستن
۳
دیوانه خصلتیم، ز ما پر بعید نیستبیهوده خنده کردن و بیجا گریستن
۴
باید چو برق، خنده زنان از جهان گذشتنتوان چو ابر بر سر دنیا گریستن
صفحهٔ ۱ از ۲