خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۶۰۰
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون باده می کند مست، ما را هوای باراندریای نشاه خیزد، از قطره های باران
۲
مینا با پای ساغر، چون سر نهد به سجدهچیز دگر نخواند، غیر از دعای باران
۳
پیداست عکس خوبی، از چار سوی عالمآیینه خانه ای شد دهر از صفای باران
۴
روزی که نیست چشمم، از جوش گریه پر آبدر کارخانه ابر،خالی ست جای باران
صفحهٔ ۱ از ۲