خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۶۰۵
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که آن گل صبحدم با آب و تاب آید برونگر فشارم دیده برعکسش، گلاب آید برون
۲
از فروغ چهره، ابرویش نمی آید به چشمچون مه نو کز پناه آفتاب آید برون
۳
نشکند بی دستبرد ساغر می سد شرمباده پیش آور که آن گل از حجاب آید برون
۴
هر کجا حرف از دل بی طاقت ما بگذردتا قیامت گر بکاوی، اضطراب آید برون
صفحهٔ ۱ از ۱