خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۶۵۰
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تن ما سرشته خون، دل ما چکیده غمچه عجب که در جوانی، قد ما شود خمیده
۲
دل ما ز دام آن گل، نکشد به سوی دیگربه قفس نشسته رنگی که ز روی ما پریده
۳
قدح شراب گلگون، چو گرفته بوسه از وینگزیده گر لبش را، لب خویش را گزیده
۴
به دو سطر شکوه، صد جا دل نامه شد شکستهنشنید پند ما را، قلم زبان بریده
صفحهٔ ۱ از ۱