خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۷۱۷
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون ز تنهایی غربت برهانم خود را؟من که عاجز شده ام در وطن از تنهایی
۲
هر که از یار جدا ماند، دلش می سوزدبدعت ما نبود سوختن از تنهایی
۳
کم نگردد غم آن سرو قبا پوش طرب!که برآورد [مرا در] کفن از تنهایی
صفحهٔ ۱ از ۱