خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۷۳۳
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که از روی نزاکت بر ما می آییهمچو گلبرگ، به امداد صبا می آیی
۲
کو زبانی که چو آیی، به تو گویم که ز بزمشب کجا رفتی و اکنون ز کجا می آیی
۳
گریه آید چو مرا، خنده زنان وجه مپرسگل نپرسیده ز باران که چرا می آیی
صفحهٔ ۱ از ۱