خلوتی با طغرای مشهدی
شمارهٔ ۷۶۴
ابیات برگزیده از غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل را نبود رونق رویی که تو داریسنبل ندهد نکهت مویی که تو داری
۲
چون بوی ترا تحفه به گلشن نبرد باد؟بوی گل تر نیست چو بویی که تو داری
۳
روی تو نکو، موی تو خوش، لیک چه حاصل؟یک دم نتوان ساخت به خویی که تو داری
۴
ساقی، قدح از چشمه به دست آر، که امشبدریا شده مهمان سبویی که تو داری
صفحهٔ ۱ از ۲