خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرفت گریه ما کوه و دشت و صحرا رادگر ز دیده به دل سر دهیم دریا را
۲
تو چون به چشم سیه مست باده‌پیماییمی کرشمه یوسف کشد زلیخا را
۳
ز جوش گریه تلخم نه دیده ماند و نه دلچه باده بود که بگداخت چشم مینا را
۴
به چین ابروی ناصح ز گریه بس نکنیمکسی نبسته به زنجیر موج دریا را
صفحهٔ ۱ از ۲