خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عالم ز ما تهی و ز افغان ما پرستشد عندلیب خاک و چمن از نوا پرست
۲
در دل نگنجدم غم هجر و امید وصلکاین آینه چو روی بتان از صفا پرست
۳
خون ریز و شاد زی که لب تشنگان توگر از نفس تهی‌ست ولی از دعا پرست
۴
خوبان هزار سنگ جفا بر دلم زنندوین شیشه شکسته همان از وفا پرست
صفحهٔ ۱ از ۲