خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چنان که باغ در آغوش گل نمی‌گنجدشکیب در دل مدهوش گل نمی گنجد
۲
نخست نام دهانت شنید غنچه مگرکه هیچ زمزمه در گوش گل نمی‌گنجد
۳
شهید تیغ ستم شو که زیر نعش هزارز بس هجوم ملک دوش گل نمی‌گنجد
۴
به عندلیب بگویید کاین فغان تا چنددرین چمن لب خاموش گل نمی‌گنجد
صفحهٔ ۱ از ۲