خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نوبهار آمد که مرغان بال و پر گلگون کنندوز نوای ناله هر دم گوش گل پرخون کنند
۲
گر سزاوار بهشتم باری ای رضوان مرادر بهشتی بر که آنجا درد دل افزون کنند
۳
دیده گر داری بیا سوی گلستان وفازآنکه گر بی دیده آیی چون صبا بیرون کنند
۴
راز پنهان داشتن آیین شرع دوستی‌ستخودفروشان کاش ترک ملت مجنون کنند
صفحهٔ ۱ از ۲