خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۱۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی چو طفل عقل دم از مهر و کین زنیمکو همتی که پای بر آن و بر این زنیم
۲
تلخیم در مذاق جهان همچنان اگرصد بار غوطه در شکر و انگبین زنیم
۳
خاکستریم و باز به صد حیله خویش راسوزیم تا دمی نفسی آتشین زنیم
۴
گریند شام ماتم ما دوستان ماچون صبح خنده در نفس واپسین زنیم
صفحهٔ ۱ از ۲