خلوتی با فصیحی هروی
شمارهٔ ۲۹
ابیات پراکنده
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دهن زخم چو خندان شود افزون گرددیک دم ار شاد نشینم جگرم خون گردد
۲
قامتی دیدهام امروز که بیمنت فکرهر چه آید به زبانم همه موزون گردد
صفحهٔ ۱ از ۱
ابیات پراکنده