خلوتی با ناصرخسرو
قصیدهٔ شمارهٔ ۵
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیز نگیرد جهان شکار مرانیست دگر با غمانْش کار مرا
۲
دیدمش و دید مر مرا و بسیخوردم خرماش و خست خار مرا
۳
چون خورم اندوه او چو می‌بخوردگردش این چرخ مردخوار مرا؟
۴
چون نکنم بیش ازینْش خوار که اوبر کند از پیش خویش خوار مرا؟
صفحهٔ ۱ از ۱۳