خلوتی با صوفی محمد هروی
شمارهٔ ۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بدان امید که ناگه ببینم آن رویشبه هر بهانه برم روزگار در کویش
۲
ز شوق دیدن خالش کشیم ناله و آهمن شکسته چها می کشم ز هندویش
۳
کشیده نیل بر ابرو ز بهر چشم بد اونظر کنید چو نو شد هلال ابرویش
۴
به کوی خویش دهد صد هزار سر بر بادز بام قصر چو افتد نظر به هر سویش
صفحهٔ ۱ از ۲