خلوتی با حاجب شیرازی
شمارهٔ ۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم چو صعوه به زلف تو آشیان داردکه آشیانه سیمرغ زیر، ران دارد
۲
امید دانه خالت به دام زلف کشیدخوش است دام که این دانه در میان دارد
۳
دهان تنگ تو چون غنچه هر زمان بشکفتبه عارضت گل و مل رنگ و بو از آن دارد
۴
کسی حقیقت حسن تو را نکرد انکاریکی یقین نبود دیگری گمان دارد
صفحهٔ ۱ از ۳