خلوتی با حاجب شیرازی
شمارهٔ ۱۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای تذرو خوش خرام ای طوطی شکرشکنطاوس باغ بهشتی آهوی دشت ختن
۲
با لب لعل و در دندان تو بس کاسد استهر چه لعل اندر بدخشان هر چه در اندر عدن
۳
طفل هنگام سخن نام تو آرد بر زبانپیر در نزع روان اسم تو دارد در دهن
۴
صنعت حق را نباید کم نمودن یا فزونصورتی کی می توانی بهتر از وی ساختن
صفحهٔ ۱ از ۳