خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۲۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای که منظور و برخود ناظریروی خود بینی به هرجا بنگری
۲
ما به غیب آورده ایم ایمان بلیهم تو در غیبی و هم تو حاضری
۳
قوت روح جمله اشیا شدیدر سخن گفتن چه نقل شکری
۴
صید تیر چشم مست او شدیکوهیا گرچه به غایت لاغری
صفحهٔ ۱ از ۱