خلوتی با ناصرخسرو
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۶
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای شده مشغول به کار جهانغره چرائی به جهان جهان؟
۲
پیگ جهانی تو بیندیش نیکسخره گرفته است تو را این جهان
۳
از پس خویشت بدواند همیگه سوی نوروز و گهی زی خزان
۴
گر تو نه دیوی به همه عمر خویشاز پس این دیو چرائی دوان؟
صفحهٔ ۱ از ۱۳