خلوتی با ناصرخسرو
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۲
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این گنبد پیروزهٔ بی‌روزن گردانچون است چو بستان گه و گاهی چو بیابان؟
۲
من خانه نه دیدم نه شنیدم به جز این نیزیک نیمه بیابان و دگر نیمه گلستان
۳
ناگاه گلستانش پدید آرد گلهاچون گشت بیابانش ز دیدار تو پنهان
۴
این گوی سیه را به میان خانه که آویختنه بسته طنابی نه ستونی زده زین‌سان؟
صفحهٔ ۱ از ۲۳