خلوتی با ناصرخسرو
قصیدهٔ شمارهٔ ۲۲۵
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای آنکه ندیم باده و جامیتا عمر مگر برین بفرجامی
۲
چون دشت حریر سبز در پوشدوآید به نشاط حسی از نامی
۳
گه رفته به دشت با تماشائیگه خفته به زیر شاخ بادامی
۴
بگذشت تموز سی چهل بر تواز بهر چه مانده‌ای بدین خامی؟
صفحهٔ ۱ از ۸