خلوتی با سام میرزا صفوی
۲۹۰- دوستمحمد جانی
صحیفهٔ پنجم در ذکر شعرا
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از مردم سبزوار خراسان است و او بصفای ذهن سلیم و ذکای طبع مستقیم از سایر شعرای زمان خود امتیاز داشت و بفقر و مسکنت او دیگری کم بود هرگز از کسی طمعی نمیکرد و اگر کسی چیزی برای او بردی قبول نمیکرد و میگفت رزاق کریم و بخشنده ی لازم التعظیم و التکریم از خزانه اکرام عام خود بمن آن قدر لطف کرده که مرا کافی است و در شعر خصوصا قصیده او را رتبه عالی بود چنانکه او را مولانا دوستمحمد قصیده خوان میگفتند این چند بیت از قصیده ی او که در تتبع استادان گفته نوشته شد و بسیار خوب گفته :
۲
که گشت سنبل و گل همچو زلف و عارض یاربگیر باده و رخسار شاهد گل بین
۳
که میدهد خبر از شاهدان گل رخساربطرف جوی نشین و خرام آب نگر
۴
که میبرد حرکاتش ز اهل هوش قراربه بین که سبزه نو رسته را چگونه ز لطف
صفحهٔ ۱ از ۴